Προηγούμενα ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ

Για προηγούμενα ...ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ, κάνετε κλικ εδώ.

Προσωπική σελίδα Πάνος Σαββόπουλος

 
 

15 - 11 - 2019

Στις βιτρίνες βγήκε,
στις 16 Σεπτεμβρίου 2019
Επτά παραμύθια ζωής

Νιώθω μεγάλη χαρά που ανεβάζω στη
σελίδα μου το βιβλίο του αδερφού μου
Σάββα, με τίτλο:
Επτά παραμύθια ζωής,
Είναι η Νόσος ένα Αμετάφραστο Μήνυμα;
(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ, 2019)
 
Μη νομίσει κανείς ότι θα μιλήσω εγώ,
ένας εντελώς ξένος με την ψυχιατρική,
για ένα επιστημονικό σύγγραμμα το
οποίο, όπως είπαν διακεκριμένοι
παρουσιαστές του, έχει πρωτοτυπίες-
καινοτομίες στη σκέψη, συγκεκριμένες
προτάσεις, αμέτρητες παρατηρήσεις και το σημαντικότερο πολλές δύσκολες, αλλά ωφέλιμες, στην ιατρική, κλινικές καταθέσεις. Αφήστε που ο ίδιος ο συγγραφέας, έχει παρουσιάσει όλες τις πτυχές του βιβλίου του, μάλιστα σε κατανοητή καθημερινή γλώσσα,  μιλώντας σε εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και διαδίκτυο!
Εγώ έχω την ανάγκη να μιλήσω για κάποια δικά μου αλλά και κατ’ επέκταση οικογενειακά μας θέματα,  τα οποία ξεκαθάρισαν στο μυαλό μου με την προσεκτική ανάγνωση του βιβλίου (σας βεβαιώνω ότι το διάβασα, όσο μπορούσα, σαν εντελώς ξένος -δύσκολο στην αρχή, αλλά γίνεται…). Παρά τις δυσκολίες, λόγω και της ειδικής ορολογίας, κατάφερα να ακολουθώ τη ροή της γραφής, μάλιστα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης δεν έκανα καμία ερώτηση στον  αδελφό μου και μόνο έγραφα σημειώσεις στα περιθώρια των σελίδων. Το τονίζω αυτό, γιατί θέλω να πω στον υποψήφιο αναγνώστη να μην αφήσει την ανάγνωση, με την πρώτη δυσκολία κατανόησης. Δεν πρόκειται για ρομαντικό μπεστ σέλερ, με ήρωα ευειδή ψυχίατρο…

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση και με αναστάτωσε, ήταν το τι κερδίσαμε (εμείς τα αδέλφια) που είχαμε τους συγκεκριμένους γονείς που είχαμε, και όχι άλλους γονείς, με  ευτελείς υλικούς στόχους, οπότε θα μπορούσαμε να είχαμε βγει άνθρωποι-«κουστουμαρισμένες σακαράκες», με τις τσέπες γεμάτες αντικαταθλιπτικά ή ναρκωτικά και πιθανά με βαριές σωματικές και ψυχικές ασθένειες. Οι ευθύνες, ανεύθυνων γονιών, που «έσπρωξαν» τα παιδιά τους σε θανατηφόρες ή ανίατες νόσους, με έκαναν -αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης- να ανατριχιάζω …εκ των υστέρων! Σκεφτόμουν, βρε από τι βάσανα γλιτώσαμε οι τυχεράκηδες… Τέτοια θέματα, βέβαια, τα σκεφτόμουν από φοιτητής, συγκρίνοντας τους γονείς μου με γονείς άλλων, αλλά τότε δε μιλούσαμε για τις τρομερές «συνέπειες», αφού δεν υπήρχε πληροφόρηση και δε γινόταν σχετικός λόγος. Όμως το βιβλίο του αδερφού, μου φανέρωσε επιστημονικές αλήθειες και τελικά με έκανε να εκτιμήσω περισσότερο την αξία των γονιών μας. Και αυτό δε διστάζω καθόλου να το πω, γιατί δεν το παίζω …καθωσπρέπει ώριμος «κύριος»! Μνημόσυνο στους γονείς μου, λοιπόν, με αφορμή το βιβλίο του αδελφού μου:


Οι γονείς μας, Αλέξανδρος και Ελένη,
 αρραβωνιασμένοι, όταν, υποθέτω,
φανταζόντουσαν την ...ύπαρξή μας
την οποία επιθυμούσαν διακαώς,
αφού η μαμά γέννησε έξη φορές!
(Γεννηθήκαμε τέσσερις) 
Θα το πω λίγο σκληρά, να βράσω τα λεφτά κάποιων πλουσίων που έβγαλαν άχρηστα παιδιά, ενώ οι δικοί μας γονείς, μας δώσανε ανυπολόγιστης αξίας πράγματα τα οποία θωράκισαν τη ζωή μας και δε μας έκαναν "κλώνους", ευκαμψίες, σφουγγοκωλάριους, οπαδούς και ασπόνδυλους, όπως, ας πούμε για παράδειγμα, κάποιους άχρηστους γόνους γνωστών πολιτικών -που αλλιώτικα δεν θα τους προσλάμβανε ούτε επαρχιακό περίπτερο, χήρας «ανάπηρου»! Μας θωράκισαν για να μην έχουμε ανάγκη από «ζητιανιές» και για να προχωρούμε μόνοι μας και  σταθερά. Κερδίζουμε, ναι, όχι όμως άπληστα και άρρωστα, αλλά μόνο το χρήμα που είναι απαραίτητο για να ζούμε -άντε και κάτι παραπάνω για πισινή. Δεν είχαν περιουσίες οι γονείς μας να μας αφήσουν (για να ζούμε σαν παράσιτα…). Η καλύτερη περιουσία που μας κληροδότησαν, ήταν η ικανότητα, μετά το δικό τους φευγιό, να είμαστε ένα δεμένο σύνολο και να έχουμε κάθε αδελφός, τους άλλους και για πατέρα και για μάνα. Να παίρνουμε και να δίνουμε άυλα μεν, άλλα πολύτιμα πράγματα. Έτσι καθένας μας έχει τρεις πατεράδες και τρεις μανάδες! (Με πόσα χρήματα, βρε φουκαριάρη κε Τίποτα Μηδαμηνόπουλε, αγοράζεται αυτό; Άσε που πρωτίστως δεν πουλιέται…) Τις τελευταίες αράδες τις  γράφω με ένα αργό ευεργετικό δάκρυ, το οποίο αυλακώνει  το πρόσωπό μου και που αυτόματα μετατρέπεται σε ακριβό διαμάντι για να φωτίζει άσβηστα την ιερή μνήμη των γονιών μας. Ένα δάκρυ που γίνεται η πιο ωραία ρυτίδα που έχω πάνω μου. Αλλά και ένα δάκρυ που μπορεί να γίνει -αν …χρειαστεί- ρομφαία αστραφτερή για να «πέφτει» πάνω στο «λουκ» ανόητων και ασεβών, κυρίως όμως ολίγιστων στο έσω και τσιγκούνηδων στο έξω!

Πάροδος, μητρική!

Ακούγαμε συχνά τη μητέρα μας να σχολιάζει με συγγενείς, φίλες, γειτόνισσες… (κουβεντιάζοντας κάποια   δυσάρεστη ιστορία για ένα παιδί από πολύ εύπορη οικογένεια) και να λέει ρητορικά -θα έλεγα- και λίγο θεατρικά, είν’ η αλήθεια:
Έχεις καλά παιδιά; Τι το θες το βιός;  
Έχεις κακά παιδιά; Τι το θες το βιός;

Κι όσοι δεν είναι κολλημένοι μόνο στην απόκτηση χρήματος ή εφήμερης δόξας και ψάχνουν να κάνουν «κάτι» και για την ψυχή τους (όμως «κάτι» από το «τίποτα» κι όχι από την επικαιρότητα ή το συναίσθημα, ε;) αυτούς θα τους προέτρεπα να διαβάσουν το κείμενο Ναρκισσιστικός τραυματισμός και καρκίνος, στις σελίδες 62-73 και ας το δουν σαν ένα καθρέπτη. Ας κοιτάξουν λοιπόν μέσα σε αυτό το κείμενο-καθρέπτη, τι είναι αυτό που βλέπουν. Και ας πορευτούν στη συνέχεια… Γιατί μπορεί κάποιο κομμάτι του εαυτού τους να μοιάζει με κάποιο, ή και με κάποια, κομμάτια του καθρέπτη-κειμένου και τότε ίσως να πουν «Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, είν’ αλήθεια αυτά που βλέπουν και διαβάζουν τα ματάκια μου για πρώτη φορά στη ζωή μου;». (Εγώ είμαι σίγουρος, ότι σε κάποια απρόσμενη στιγμή, το καθρεφτάκι θα απαντήσει! Αν, δηλαδή, το επιθυμεί ο ερωτών. Και το ζήτημα είναι να μην αναγκαστεί να το …επιθυμήσει, γιατί τότε μπορεί να είναι και λίγο αργά.) 

Σάββας Σαββόπουλος
Ψυχίατρος, ψυχαναλυτής
 
Το δεύτερο είναι μία σημαντική προσφορά του βιβλίου και πρόκειται για το ότι ο αδελφός μου αποδεικνύει πως ένα επιστημονικό και πολύ σοβαρό (αφού μιλάμε για ιατρική) σύγγραμμα, μπορεί να έχει  ταυτοχρόνως ποιητικότητα και ζωντάνια! Και αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επαναστατικό, αφού τα συνήθη, π.χ. πανεπιστημιακά, συγγράμματα έχουν «ρατσιστική» (όπως τη λέω εγώ, πειραχτικά) γραφή, επειδή είναι γραμμένα με επίτηδες …ακαδημαϊκό τρόπο, απλώς για να μην τα καταλαβαίνουν οι περισσότεροι και έτσι να διαφέρουν οι συγγραφείς τους από τις κάτω μάζες -τρομάρα τους. Και από δικαιολογίες; Ούτε οι αλανιάρες κότες δεν τις τρώνε…(*) Δεν είναι τυχαίο που ο Σάββας είναι από τα φοιτητικά του χρόνια και ποιητής, με ποιητικές συλλογές που έχουν εκδοθεί. Άλλο τόσο δεν είναι τυχαίο, που η γλωσσική επιμελήτρια-φύλακας άγγελος της γλώσσας του βιβλίου, η φιλόλογος Αθηνά Ευθυμίου, είναι και σημαντική ποιήτρια. Και θα πω, με ιοβόλο τινά διάθεση, ότι όσοι έχουν τα κότσια, αλλά και τις δυνατότητες, ας γράψουν βιβλία επιστημονικά που να …ρέουν κι όχι οι σελίδες τους να είναι σπαρμένες με κομμάτια γυαλιά παραμορφωτικά, φίδια με μπρελόκ, σκορπιούς με τσόκαρα και σαρανταποδαρούσες με deux-pièces, φούξια. Κατά τη γνώμη μου, ο αδερφός, το έκανε το γλωσσικό του θαύμα. Τον θαυμάζω και γι’ αυτό.
(*) Το τελευταίο περιστατικό ...μείγματος ασχετοσύνης μετά κόμπλεξ είναι η φράση βιωμένη εμπειρία, την οποία αμόλησε σα ρουκέτα ένα ανθρωπάριο (δεν το χαρακτηρίζω για να μη λεκιάσω, ειδικά, αυτό το κείμενο), γνωστό τοις πάσι. Α! Ρίξτε και μια μάτια στο κείμενο "Αλαμπουρνέζικα, η γλώσσα των κουλτουριάρηδων" του Ντίνου Χριστιανόπουλου!
 https://www.thessalonikiartsandculture.gr/epilegmena-arthra/alampournezika-i-glossa-ton-koultouriaridon/
Το τρίτο που με «έπιασε» δυνατά, από το βιβλίο του Σάββα, είναι οι περιγραφές ασθενών  με δυσμενές τέλος! Μάλιστα με γράπωσε …αναδρομικά και  με έκανε να λυπηθώ κυρίως για τρία δικά μου πρόσωπα, τα  οποία ξεπάστρεψε ο καρκίνος και τα οποία κουβάλησαν ήρεμα, σιωπηλά και με αξιοπρέπεια το σταυρό του μαρτυρίου τους. Και τώρα, σας ομολογώ ότι νιώθω άσχημα και ντρέπομαι, που υπήρξα γι αυτά  μόνο ένας απλός επισκέπτης  και δεν έδωσα, ούτε υλοποίησα,  αυτό το ακριβό «μαζί»  το οποίο ο αδελφός μου προβάλλει με σθένος  σαν εχθρό του καρκίνου και το θεωρεί πολύτιμο για έναν βαρύ ασθενή της νόσου.

Έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να ευχαριστήσω (εδώ, ως απλός αναγνώστης), τον αδελφό μου για το βιβλίο που εξέδωσε, που έφτασε στα χέρια μου και που μου έδωσε κάποιες «ξυλιές» που τις χρώσταγα στον εαυτό μου.



Ανδρέας Σαββόπουλος
Αιματολόγος, ογκολόγος
New Jersey, USA
Έχει θέση εδώ, λόγω του αντικει-
μένου του, αλλά και ως δεύτερος
ιατρός της οικογένειας
Υ.Γ. Το βιβλίο περιγράφοντας πολλές περιπτώσεις ασθενών με βαρύτατα σωματικά νοσήματα, οι οποίοι προφανώς είχαν δεχτεί τη δημόσια και ιδιωτική περίθαλψη, αφήνει (άθελά του θα μπορούσε να πει κανείς),  να φανεί το επίπεδο του συστήματος της υγείας στη χώρα μας και αυτό προκαλεί -τουλάχιστον- μελαγχολία! Αυτά που για δεκαετίες ακούμε σχετικά με την περίθαλψή μας, ακόμα και για αναλγησία θεραπευτών καρκίνου(!), βλέπουμε ότι συνεχίζουν να υπάρχουν και φυσικά προκαλούν απέχθεια και οργή!


 





Εδώ, πάρτε γεύση από μερικά, που είπε και ελάλησε δημοσίως ο συγγραφέας: 
http://www.pelop.gr/?page=article&DocID=548200   (Ο καρκίνος ως δάσκαλος)

 
https://www.youtube.com/watch?v=ieGaNIsUrVc&t=42s
 
https://www.youtube.com/watch?v=gV8G0vG1qtg&t=1518s

 Υ.Γ. Εδώ, σκέφτομαι ότι μόνο αυτό το τραγούδι θέλω να ακούσω τώρα.

https://www.youtube.com/watch?v=YgAENzYvFlA