Για προηγούμενα ...ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ, κάνετε κλικ εδώ.

Φωτογραφικό υλικό

 
Δεν είναι μόνο το "Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...", αλλά και ο συσχετισμός των ξεχωριστών "χιλιάδων λέξεων" στο πέρασμα του χρόνου. Έτσι η εικόνα αποκτάει και βάθος... Να, λοιπόν εδώ, μερικές εικόνες, "κρεμασμένες" χρονολογικά εννοείται, οι οποίες θα αυξάνουν συν τω ...χρόνω!
 
 

Μόλις εννέα ημερών, αλλά ...ανοιχτομάτης


Με τους γονείς, Αλέξανδρο και Ελένη Σαββοπούλου


Σε Επιτάφιο, στην Πάτρα, με τον πατέρα και τον αδελφό Παύλο


Τετάρτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου (στο Σχολείο τ' Άγι' Αλέξη!), σε ολοήμερη εκδρομή -μόνο 4 χιλιόμετρα παραπέρα- στα Μποζαΐτικα (νυν "Προάστειον" και του ...βόλου τα εννιάμερα!). Ήταν η πρώτη-πρώτη σχολική εκδρομή με λεωφορείο και την ...ονειρευόμασταν τουλάχιστον από ένα μήνα πριν! Τι φάγαμε το μεσημέρι; Όλοι, τα ίδια: πατάτες τηγανιτές, κεφτεδάκια, αυγά βραστά, κασέρι... Όλα τα φαγητά απλωμένα πάνω σε κουρελούδες, ανακατεμένα και ...κοινά.
Εγώ διακρίνομαι αριστερά της νεαρότερης δασκάλας, της Κας Αθηνάς, έχοντας δίπλα μου όρθιο τον ...υπασπιστή μου. 


Σε γυμνασιακή εκδρομή, με τον Δάσκαλο κ. Μίνω Φιλιππάτο


Σε εκδρομή με το "Πρακτικόν Λύκειον"


Με φόντο την Πάτρα



Με τον Μάνο Χατζιδάκι, στο θέατρο "Κεντρικόν"




Με τον Αλέκο (αριστερά) και τον Θανάση, στην Πλάκα, ανηφόρα της Μνησικλέους



Στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη, δεύτερη χρονιά σα φοιτητής (οδός Μενελάου 6).
Πίσω μου, το μάλλινο υφαντό -στο χέρι- χαλάκι, δώρο της μητέρας μου, έργο
κάποιας φίλης της από το Αιτωλικό (αν τα θυμάμαι όλα καλά...). Το αγαπούσα
πολύ, μάλιστα το είχα μαζί μου στη Σουηδία, αλλά κάποιο φορά το βρήκα
"ψίχουλα'' από τον σκώρο...



Φοιτητής στη Θεσσαλονίκη


Η πρώτη-πρώτη μου συναυλία, έγινε στη ΧΑΝΘ και ιδού το (πολυγραφημένο,
προφανώς...) πρόγραμμα. (Αλλά 12 συνολικά σελίδων, με σημείωμα, στίχους,
νότες κ,λ,π,, δηλαδή φοιτητικά ...μεγαλεία)


Εδώ, οι μουσικοί ...δράστες της συναυλίας. Εξ' αριστερών: Γιάννης Βαλσαμάκης, Στάθης Γαλάτης, εγώ, Κώστας Υφαντής, Μιχάλης Τσακίρης, Λουκιανός Κηλαηδόνης


Κι εδώ η ευρύτερη αγαπημένη συντροφιά, μετά τη συναυλία. Αν αναρωτιέστε, πόσους από αυτούς συναντάω τώρα , η απάντηση είναι "σπανίως δύο". (Για τους "απόντες", δεν έχω ακριβή εικόνα".


Εδώ, η πρώτη μου επαγγελματική ηχογράφηση στα στούντιο του Α' προγράμματος του ΕΙΡ Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους. Θυμάμαι, ήταν μια καυτή καλοκαιρινή μέρα...


Μερικοί από τους "αποτυχόντες" συμμετέχοντες στο "Χεστιβάλ Θεσσαλονίκης" (1966). Τα "βραβεία" τα πήραν οι του "ελαφρού" -μάλλον ελαφροτάτου- τραγουδιού, όπως πάντα δηλαδή, πλην μίας και μοναδικής φοράς, όταν στην επιτροπή ήταν πρόεδρος ο Μ. Χατζιδάκις. Θα ρωτήσετε, ίσως, τι δουλειά είχατε εσείς με τα "σκατά". Ε! είπαμε -για μόνο μία φορά- να την κάνουμε ...συλλήβδην. Πλάκα σε... παιδί μου, γιατί;
Αν δεν αναγνωρίζομαι, είμαι ο τέταρτος καθήμενος από αριστερά, ανάμεσα στη Χωματά και στη Μαβίλη.



Ως ταυρομάχος, σε χορό της Αρχιτεκτονικής Σχολής του ΑΠΘ, με εντελώς
...εξημερωμένο και ακίνδυνο "ταυράκι". Αργά, στο κυλικείο, έπαιρνα την κιθάρα
και το κάναμε μπουάτ! Πιο ευτυχής ο κυλικειάρχης, που κατανάλωνε όλη την
κάβα του και για να με ...ευχαριστήσει με αποκαλούσε -δυνατά- "μαέστρο"...



...και τη Δευτέρα, η εφημερίδα "Θεσσαλονίκη" σχολίαζε...




Πολύ βαρετές οι γεωδαιτικές ασκήσεις μέσα στο κατακαλόκαιρο...



Ιδιωτικό "ρωμαϊκό όργιο" (εδώ, κάνω τον Καίσαρα...). Θεωρητικώς, σπουδάζαμε και μάλιστα το κάναμε πραγματικά, αλλά με το "ρυθμό" του ο καθένας. Όμως, στην ουσία, ήταν η περίοδος των "γεύσεων". (Στην Πάτρα, στην εφηβεία, ήταν η περίοδος της "αφής", ενώ μετά, στη Σουηδία, ήταν η περίοδος του "ματιού" -των εικόνων-, η δυσκολότερη από τις τρεις!). Αξέχαστη, και απ' αυτά, η Θεσσαλονίκη μου! Με σφράγισε. Και μου λείπει πολύ συχνά. (Έκλεισε και η ΕΤ3...).



Δεκέμβριος 1969. Ο Αλέκος και εγώ ...θυμιάζουμε με φτερά τον Θωμά, που απολαμβάνει τη ζηλευτή αυθεντική Orlik πίπα του. Ο Μιχάλης φωτογραφίζει, η Άρτεμις ...εφημερεύει και το πικάπ παίζει το "Something" από το "Abbey road", ό,τι είχε έρθει στην Ελλάδα και μου το έφερε η Ναυσικά χριστουγεννιάτικο δώρο..



Στο σπίτι μου και με πρώτη επιλογή την κιθάρα



Στο σχεδιαστήριο με τα "στατικά", για τον επιούσιο, ενώ απέναντί μου είναι ο....



...Αντωνάκης Καφετζόπουλος που κάναμε πολύ -και καλή- παρέα τότε. Μέχρι και ...600-ρα Yamaha ...σχεδιάζαμε να ανεβάσουμε σ' έναν 8ο όροφο. Αργότερα τον έβρισκα στην Αθήνα, στην Προμηθέως. Οι δύο φωτογραφίες τραβήχτηκαν στο ίδιο λεπτό, μάλλον κάποιος απ' τους Μποζίκηδες τραβούσε... 1971;



Ηχογραφώντας το "Επεισόδιο" με τεχνικό τον "μάγκα", νταλγκαδιάρη και πάντα γαλήνιο, Σήφη Σιγανό.
Σε δεύτερο πλάνο, με το φλάουτο, ο Θανάσης Αραπίδης. Η φωτογραφία γράφει: 6-7-1971



(Συνέχεια από πριν...) Ο Θόδωρος Παπαντίνας αγκαλιά με την ακουστική του (γίνεται ένα play-back),
ενώ ο ντράμερ Βαγγέλης Καργούδης παρακολουθεί αν ήρθε ο Τέλης με τα υποσχεθέντα "καύσιμα".
(Τα άδεια χέρια του Τέλη, προκάλεσαν τη φράση:  Don't let me down, Telis! Don't let me down...)



Η ορκωμοσία μου ως πολιτικού μηχανικού. Πήγα χωρίς καμιά επίσημη ενδυμασία. Επίτηδες! Ήθελα να εκνευρίσω τα χουντοπροσκυνημένα "παλικάρια" δίπλα μου. Τους είχα μια τσαντίλα...



Και μετά την ορκωμοσία, βουρ με τον Τέλη και τα κορίτσια για την Κρήτη. Εδώ, κατασκηνωτές στο Βάι, όπου προστέθηκαν στη συντροφιά μας ο τοπογράφος κ. Γιώργος -με την πλάτη στο φακό- (τον βγάλαμε αμέσως "πίου-πίου", από μία αγαπημένη του φράση), η ευτραφής Βασιλική (απέναντί του), ντόμπρο κορίτσι και μία ..."έρημη και μόνη στην Κρήτη" Ελβετίδα (δεξιά, η δεύτερη), προσαρμοστική στην παρέα και η ψηλότερη από τα θυλικά (1.75, χωρίς τακούνια!). Μείναμε τέσσερις μέρες εκεί. Στο τέλος περιμαζέψαμε και "υιοθετήσαμε" έναν πάμπτωχο, ψηλό και άπλυτο Εγγλέζο, ο οποίος έκλαιγε (κανονικά...), γιατί μία ξέμπαρκη γίδα πήγε και του έφαγε τα λαχανικά του, τα οποία είχε μαζί με τα πραγματάκια του, αφημένα βέβαια όλα στο έδαφος, ακριβώς όπως κάναμε κι εμείς. (Δείτε στην φωτογραφία, πού έχουμε τα μπαγκάζια μας).  



Γλυκό καλοκαιρινό βράδυ, στην αγαπημένη  Πλατεία Ναυαρίνου
 (Θεσσαλονίκη, πάντα) λίγες βδομάδες πριν να φύγω για Δανία-Σουηδία. 


Στη Σουηδία, στο Jakobsberg, με τη Maud και το ...μπουφάν μου μεταποιούμενο!


Με την Frigga, σε ...σπαρτιάτικη εκδρομή. Εδώ 90 χλμ. πριν το Παρίσι, με στόχο την Ισπανία


Στο Weihnachlen, σε σπίτι φίλων Γερμανών
 


Στο Αμβούργο, στην ...ηρωική Schäferkampsallee, σε "παράσταση" για Γερμανούς φίλους


Παλιοπαρέα Σουηδογερμανοελληνική, μετά μουσικής... και Γελαστού ...γέρνοντος και μειδιώντος!


Έτερος συνδυασμός παλιοπαρέας, υπό τας ...ευλογίας του ζωγράφου Ανέστη.
Ο Γελαστός ...χαμογελάει όπως πάντα (για αυτό, άλλως τε τον είπαμε "γελαστό"), αγκαλιά με την αγαπημένη του Ylva. Μαζί είναι ακόμα και με τρία παιδιά! Δύσκολο εγχείρημα. Εύγε, λοιπόν!



Εδώ είναι η "Lappisligan", σα να πούμε η "Συμμορία -πολυεθνική παρέα- του Λάπις". "Lappis", ήταν μία περιοχή (επισήμως Lappkärrsberget, λαϊστί Lappis), όπου υπήρχαν και φοιτητικές κατοικίες και όπου είχα μείνει μερικά χρόνια. Είχε δάση στις τρεις πλευρές της και στην τέταρτη μια ήρεμη θάλασσα. Άγρια, αλλά ακίνδυνα, ζώα του δάσους βλέπαμε πολύ συχνά. Όσοι με επισκέφτηκαν και τους φιλοξένησα εκεί, τους έμεινε αξέχαστη. Ήταν κολπατζίδικο μέρος... Για ρίξτε μια ματιά, κάνοντας "κλικ" στο  Lappis και ΕΔΩ.
(Και ποιος γελάει πιο πολύ από τους 29 μας; Μα, προφανώς ο Γελαστός! Πάνω, αριστερά της Σουζάνας) 



Με τον αδελφό μου, Σάββα, στα "νησιά ...με το μίνιο και με το φούμο και τον σπόνδυλο καποιανού Δία..."

 
Με τον μπαμπά και τη μαμά, στα Μποζαΐτικα Πατρών, τον Αύγουστο του 1983

 

Η Susanne βάφεται ...ανάμεσα στον Ελύτη (απόκομμα από σουηδική εφημερίδα) και σε έναν πίνακά της.


 



Φωτογραφία του διδάσκοντος και γραμματειακώς βοηθούντος προσωπικού στο σχολείο Elinsborgsskolan,
όπου εργαζόμουν για χρόνια. Δίδασκα ελληνικά και (βοηθητικά) φυσική, μαθηματικά, χημεία.



Από το σαλόνι του σπιτιού μου. Έξω, απερίγραπτο χιόνι (σε απάτητο έδαφος, πάνω από δύο μέτρα) και -20 Κελσίου. Μέσα, θαλπωρή εκχυλίζουσα, +22 Κελσίου και στην κουζίνα "ετοιμάζεται" ζαρκάδι (hjortar) Λαπωνίας. Το "ετοιμάζεται" είναι σε εισαγωγικά, διότι η -αυστηρή- συνταγή απαιτεί 130 βαθμούς Κελσίου για 12 ώρες! (Και βλέπουμε...). Κι επειδή τίποτε, σε τέτοια "γαστριμαργικά", δεν είναι αυτονόητο, παραθέτω τη ...σύντομη συνταγή. (Α! Εγώ, κόκκινα κρέατα τρώω μόνο σε απόλυτη ανάγκη ή σε απόλυτη υποχρέωση...). Λοιπόν: Σε μία κατσαρόλα τοποθετούμε, με ελάχιστο λάδι στον πάτο, το κρέας του δυστυχούς ζαρκαδίου. Του ρίχνουμε αλάτι και πιπέρι (...κατά το δοκούν και τρεχαγύρευε!). Δίπλα του, τοποθετούμε δύο ευμεγέθη κρεμμύδια, ΟΛΟΚΛΗΡΑ! Τίποτ' άλλο. (Κι αφήστε τις μαλακίες εσείς οι τηλεμάγειροι που -αποδειγμένα- τα 98% από τα, ...άντε να μην τα πω, "φαγιά" σας είναι άκρως επικίνδυνα για την υγεία! Το αλάτι και το ξύγκι τα σώζει...).  Σκεπάζουμε, και αν δεν έχουμε την (καταραμένη, αλλά εδώ χρήσιμη) χύτρα ταχύτητος, βάζουμε ζυμάρι γύρω από το καπάκι για να μη φεύγει ...τίπουτις. Υπομονή! Αργότερα ήρθε η καλή, και πάντα "μεικτή", παρέα και ξεχάστηκαν πάραυτα οι -20 του γενναίου Κελσίου. Γιατί και καλή πλάκα γινόταν και ζόρικη (κυρίως μεσαιωνική) μουσική ακουγόταν, αλλά και διαφάνειες (slides) από την τελευταία δίμηνη (και βάλε...) καλοκαιρινή εκδρομή στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, έπεφταν γλυκά στην οθόνη.  



Στο "Παλατάκι" του ABF (βόρεια της Στοκχόλμης), με εμένα στο πιάνο, τον Γιώργο Παπανδρέου στην κιθάρα και τον Ανδρέα Ξανθόπουλο ...επιβλέποντα και άδοντα



Στο πρόγραμμά μου "Lyrik och musik", για Σουηδούς μαθητές. Γενικός "τεχνικός", ο Δήμος (αριστερά).



Υπήρχε και ιδιωτικό πλεούμενο στη Στοκχόλμη. Το ονόμασα -όπως φαίνεται- EURICA, ήγουν "ΕΥΡΗΚΑ". Μέγεθος: 15Χ6,5 μέτρα. Με πανιά, αλλά και ALBIN πετρελαιοκίνητη για τις "άπνοιες", όταν περιδιαβαίναμε τα νησάκια τα οποία συνέθεταν την ευγενέστατη οικογένεια του Αρχιπελάγους της Στοκχόλμης. Όλο από ξύλο, κατασκευής 1934;, αρχικά ψαράδικο και αργότερα μετατραπέν σε "fritidsbåt", δηλαδή  "καράβι για τον ελεύθερο χρόνο". Ιδιαίτερες στιγμές τα Σάββατα, όταν κουβαλιόταν όλη η μικτή ...παλιοπαρέα και γινόταν λουκούλλειο πρωινό και βόλτα 4-ωρη ..αγάλι-αγάλι, όπως επίσης και κάποια βράδια χειμωνιάτικα με -15ο C. Συνήθως βρισκόμουν στην περιοχή πάνω από το άραγμα του πλοίου σε κάτι ωραία στέκια και πού να τρέχεις μετά στο σπίτι στο Rissne, στην άλλη άκρη της πόλης... Κατέβαινα, λοιπόν, στο πλεούμενο -με παρέα ή όχι- μπουμπούνιζα και το καλοριφέρ -με καινούργιο μάλιστα ...κυκλοφορητή- έπεφτε και μία κασέτα με το άλμπουμ "From Celtic Roots..." του Alan Stivell. Τι άλλο να επιθυμήσει ένας ..πτωχός μετανάστης εις τας Σουηδίας; (Α! και Σουηδός υπήκοος...). Αλλά, η ζωή είναι ωραία, επειδή κάποια στιγμή όλα τα βαριέται κανείς! Και ξανά για άλλες ...Πολιτείες!

 
Μην παραλείψετε ν' ακούσετε αυτό το κομμάτι με τον Alan Stivell. Το άκουγα στο πλεούμενο. Απέναντι, φωτισμένο σεμνά το Δημαρχείο (Statshuset), όλη η πόλη χιονισμένη και η ανάποδη εικόνα της, βυθισμένης στα πολύχρωμα νυχτερινά νερά, αγαπημένης Στοκχόλμης.



Με τον Σπύρο, κάτω από την ιστορική κληματαριά, στην παραλία Αγίας Άννας, Ευβοίας



Η βάφτιση, το 1986 στην Πάτρα, της ανιψιάς μου Ελένης Ανδρέα Σαββοπούλου (Eleni Savopoulos, της "Washington Poste" τώρα), -μόνο ο πατέρας μας ...έλλειπε- και ο μετά 30 χρόνια γάμος της στην Ουάσιγκτον, το 2016, με νονό, κουμπάρο και ευχέτη τον Φώτη Αμπατάγγελο.



Έχει το γούστο του να είσαι στην Αθήνα, στην κατοικία του Σουηδού πρέσβη, και να μιλάς στα σουηδικά με την Bibi Andersson, ενώ οι άλλοι από δίπλα να μην πιάνουν μία. (Και με κλειστά μάτια...). Χαριτωμένη στην κουβέντα της, εύστροφη και ιδιαίτερα σεμνή.



Η φωτογραφία στην Κύπρο, με αφιέρωση απ' τον τότε πρόεδρο Γιώργο Βασιλείου, μερικά μέτρα από τον τάφο του Μακάριου. Το βράδυ, στη Λευκωσία, είχε συναυλία με τον Νίκο Παπάζογλου. Καλά πέρασα.



Με τη μητέρα μας τα τέσσερα αδέλφια, (από δεξιά) Ανδρέας, Παύλος, Πάνος και Σάββας


Μεγάλη η χαρά μου που ήρθαν (έστω και κάπως αργά, δηλαδή 29-9-2016) στην επιφάνεια, δύο χαμένες φωτογραφίες από ένα καρναβάλι -πριν κάμποσα χρόνια- στην Πάτρα.
Στην αριστερή φωτογραφία, είμαστε έτοιμοι -με μεγάλη παρέα- να πάμε για τα "μπουρμπούλια", στο Δημοτικό Θέατρο. Εγώ μασκαρεύτηκα σε υφυπουργό του πασόκ και το Λενάκι σε ...Ερασμία Γαλλίδα, με το γαλλικό της! Στη δεξιά φωτογραφία, είμαστε σε ιδιωτική ...μασκαρογιορτή, πάλι ντυμένοι με ...πολιτικό περιεχόμενο. Εγώ μασκαρεμένος σε αφισοκολλητή (του πασόκ, βεβαίως), το δε Λενάκι σε επιβλέπουσα ...πρασινοφρουρού, γι' αυτό και τα φρου-φρού. Πολύ καθυστερημένα κι εγώ, αφιερώνω στους τότε συνδιασκεδαστές, ένα κομμάτι που από τα ...μαθητικά μας χρόνια χορευόταν με πολύ πάθος -ειδικότερα- τις αποκριές.  Eso es el amor - Chakachas, 1958 (κλικ)


Θεσσαλονίκη, στο "Voltage", ακούμε τον Αγάθωνα και τη Μαριώ. 26-2-1993
(Αν θυμάμαι καλά, προ-παραμονή Καθαρής Δευτέρας. Κοιμηθήκαμε μετά τον πρωινό καφέ...).



Με την Ευθαλία και τον Χρήστο, στον Αη-Συμιό Μεσολογγίου


Με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και φίλους, στο "Καραβάνι" Κυψέλης


Με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, την Claudia Rossini και τον Γιάννη Μέγα, στα "βαφτίσια" της Πλατείας Τσιτσάνη, στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης, με αποκλειστική πρωτοβουλία του Ντίνου. Κόσμος ακόμα και στα σκαλάκια από τις εξώπορτες και κεράσματα σε αγνώστους. Πίσω μας, μια εξεδρούλα για το ρεμπέτικο συγκρότημα το οποίο έπαιξε (τι άλλο;) από τα αριστουργήματα του Τσιτσάνη. Επίσημος, όσο θυμάμαι, δε φάνηκε. (Ούτε και ...τζακάτος Ακαδημαϊκός...). Επτυχώς, δηλαδής!


Μέσα από ...χαλάσματα, βγάζοντας τη γλώσσα στα χιόνια του Χορτιάτη, Θεσσαλονίκης



Τετράς η ...ξακουστή (εκ δεξιών, Κλέων -το αβγό σου έσπασε- Ανέστης, εγώ και ο Γελαστός ...αόρατος καθ' ό αυτός "τραβάει"). Στην Κρήτη, λοιπόν, για μια βδομάδα (Χανιά, Σούγια,... ) και μια βδομάδα, γέλια με ...δάκρυα. Αξέχαστη!



Στη μαγνητοσκόπηση του αφιερώματος στον Γιουβάν Τσαούς στην ΕΤ3, στις 7-12-2007, κάντε κλικ ΕΔΩ



Βράδυ καλοκαιρινό και παρά θίν' αλός στην Πάτρα τα τρία -από τα τέσσερα- αδέλφια.
Από δεξιά Ανδρέας, Σάββας, Πάνος. 



Κοιμίζοντας ένα (όχι δικό μου) νινί, κάπου στη Χακλιδική



Με τον Leif και την Lena, κάπου στα Εξάρχεια



Πρόβα, στο σπίτι μου, για παράσταση στον ΙΑΝΟ με τον Μπάμπη Τσέρτο, την Νάντια Καραγιάννη και με
ρυθμοδότρια την Ελευθερία Κουρλιά. Απέναντί μας είναι κι άλλοι... (έχασε τον ...ευρυγώνιο!).



Με τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη, ακούγοντας τον "Βησσαρίωνά" του από τον Δημήτρη Κοντογιάννη.
(Λέει ένα στιχάκι: ...τα βλέπω όλα δυσοίωνα κι αν πεθάνω δε θα λειώσω σαν το(ν) Βησσαρίωνα....
 


Με τον Σπύρο Χαριτάτο, πίσω από τα μικρόφωνα του ALPHA 989, στη "Γιάφκα" του


Με την Ελένη Φιλίνη, στην εκπομπή του Σπύρου "Στην υγειά μας ρε παιδιά"



Με τους πολύ καλούς φίλους, Charles and Dizzy Howard, 6-12-2015



Με τον Γιώργο Μαργαρίτη και την Κική Λουκά στο Π. Φάληρο, στις 4-2-2016.
Ένα υπέροχο εξάωρο, ζωντανό, παραγωγικό και ποικίλο. Και όχι, δεν είχαμε συνεννοηθεί για το ίδιο χρώμα στα πουκάμισα (άλλως τε αμφότεροι είμαστε απρόβλεπτοι...).
(Οι φωτογραφίες δια χειρός του άρχοντος Θεολόγου Ζ.)



Με την Ελένη Ροδά, στο καμαρίνι της, την πάντα αειθαλή, δραστήρια και αεικίνητη Ελένη και που ποτέ δεν κατάλαβα πώς μπορεί ναι εργάζεται τόσες ώρες όρθια... 


Πριν την έναρξη της μουσικής παράστασης για τον Μάρκο, στις 13-9-2016, στο θέατρο "Μίκης Θεοδωράκης" στο Ρέντη, φωτογραφηθήκαμε οι συντελεστές της παράστασης, με τον Δήμαρχο Νίκαιας-Αγ. Ι. Ρέντη Γιώργο Ιωακειμίδη. Από δεξιά, Γρηγόρης Βαλτινός, Γιώργος Ιωακειμίδης, Κατερίνα Παπουτσάκη,  Γιώργος Μαργαρίτης και εγώ.

Μοναστηράκι, Αθήνα, 4 Ιανουαρίου 2017, με πολύ κρύο,
αλλά σε ζεστή οικογενειακή ατμόσφαιρα! Από αριστερά:
Μύρων, Πάνος, Κατερίνα, Στέργιος. Παρών κι ο μπαμπάς
Γιάννης, αλλά κάποιος έπρεπε να απαθανατίσει τη στιγμή!


Με τον Γιώργο Μαργαρίτη, στο σπίτι μου, στις 2-2-2017, σε συνεργασία
για το "πρότζεκτ" της  "Ιστορίας των ρεμπέτικων".
(Σέλφις από τον Γιώργο)


Στο στούντιο της εκπομπής "Στην υγειά μας", στις 21-2-2017, για ένα αφιέρωμα στον Γιώργο Μαργαρίτη, με "Τα τραγούδια της καρδιάς του".
Πάνω, με τον Μίμη Ανδρουλάκη, παρόντα στην εκπομπή και καλό φίλο του Γιώργου και εμένα.
Κάτω με την αγαπημένη φίλη και καλή συνεργάτιδα Χριστιάνα Γαλιάτσου, η οποία είπε και 4 τραγούδια μου στο δίσκο "Τα ετερόκλητα". Να!
Κάτω δεξιά, με τον Γιάννη τον ...πολυπράγμονα: Μηχανικό ηλεκτρονικών, συλλέκτη δίσκων, χορευτή, μάγειρο και κυρίως μερακλή άνθρωπο...
 


Καθαρή Δευτέρα, 27-2-2017, σε οικογενειακή συγκέντρωση για το πρώτο "σαρακοστιανό" γεύμα. Εδώ ένα μέρος του ''όλου" έχοντας αγκαλιά την "πατριάρχισσα" θεία (για μένα) Μπιμπή, αλλά -κατά τα άλλα- μαμά και γιαγιά...


Όσοι δεν ξέρετε τον Κλέαρχο, κάντε κλικ εδώ:
 

Την Τετάρτη, 26-4-2017, ξεκινήσαμε για το Βραχάτι Κορινθίας, με τον Γιώργο Μαργαρίτη και τον Γιάννη Τζουανόπουλο, για να συναντήσουμε την Μαργαρίτα-Ασπασία Θεοδωράκη, κόρη του μέγα Μίκη. Σκοπός ήταν, οι σκέψεις για μια ιδιαίτερη έκδοση κάποιων επιλεγμένων τραγουδιών του, ερμηνευμένα από τον Γ. Μαργαρίτη. Οι πολλές ώρες της συνάντησης πέρασαν γρήγορα, ουσιαστικά, αλλά και με κάποια συγκίνηση, αφού είχαμε την ευκαιρία να δούμε τα ιδιαίτερα του ιστορικού -πια- σπιτιού του Μίκη στο Βραχάτι, με τα πολλά ντοκουμέντα -κυρίως φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα- αλλά και δύο πιάνα του, όπως αυτό που εικονίζεται εδώ και που είχε στη Ζάτουνα όταν ήταν εξόριστος από την γκανγκστερική αλητεία των συφοριασμένων συνταγματ-αρχίσκων του 1967... Στο πιάνο αυτό έγραψε αρκετά έργα του και ηχογραφούσε σε ταινίες καινούρια τραγούδια με τη φωνή του, τις οποίες έστελνε (καταλλήλως...) στο εξωτερικό!
Έχει -σας βεβαιώνω- ιδιαίτερη αίσθηση (σε συνδυασμό με έναν κόμπο στο λαιμό...) να φωτογραφίζεις τέτοια ιστορία και μάλιστα μέσα σ' ένα (κατά τα άλλα) ζεστό φιλικό κλίμα, μόλις λίγα μέτρα από το μπλε υγρό στοιχείο της περιοχής και ακριβώς πάνω από το δωμάτιο στο οποίο κοιμήθηκε κάποια φορά ο Φ. Μιτεράν όταν επισκέφτηκε τον Μίκη στο Βραχάτι. Κι όταν δικοί μας πολιτικοί (της ...πλάκας πολιτικοί, με μικρό "πι" εννοείται), ούτε με κιάλια δεν έβλεπαν τον Μιτεράν, ο Μίκης και η Μελίνα σήκωναν το ακουστικό και ...Αλό Φρανσουά, μον αμί!).
Ο Μίκης, έξω από όλα τα άλλα που μας χάρισε και τα οποία μας σημάδεψαν ...μονίμως, υπήρξε για την πατρίδα μας ο καλύτερος "πρεσβευτής" της στην αλλοδαπή, αμέσως μετά τους ...αρχαίους Έλληνες (ε, ρε τι τραβάν κι αυτοί, σήμερις...). Δεν μπορεί, λοιπόν, να μην το 'χεις ψηλά αυτό το 92-χρονο -τώρα- παλληκάρι! Και να λείπουν, περικαλώ, οι δεξιόστροφες και οι αριστερόστροφες -σχετικές- ανοησίες...
Γι' αυτό ας ακούσουμε τώρα, τον Μίκη, να τραγουδάει (ζωντανά, στα 36 του) το δικό του "Παλληκάρι", σε μια επεισοδιακή, αλλά σίγουρα ιστορική, συναυλία, στο θέατρο "Κεντρικόν", στις 20-3-1961.   
 
Κι 'κει που τρώγαμε (παρά θίν' Κορινθιακού αλός), είπα ν' ακούσουμε τον Γιώργο Μαργαρίτη, να τραγουδάει το Βουνό με βουνό του Μανώλη Χιώτη, συνοδεία νεανικής ροκ μπάντας.
https://www.youtube.com/watch?v=svPXe9S0eeU

Στις 3-5-2017, βρέθηκα στο στούντιο SIERA, Στη Λ. Μεσογείων, όπου ο Γ. Μαργαρίτης ηχογραφούσε μέρη από τη μεγάλη παραγωγή με ερμηνείες, από τον ίδιον, τουρκικών και ελληνικών τραγουδιών στα τουρκικά. Εκεί τραβήχτηκαν και αρκετές φωτογραφίες.
 
Στην πάνω αριστερά φωτογραφία (εκ δεξιών) ο μαέστρος Νίκος Κούρος, ο Μ. Καραντίνης, εγώ, ο Γ. Μαργαρίτης, η μπασίστα Αντωνία Τσολάκη και ο κιθαρίστας Γιώργος Ρετίκας
Φωτογραφίες από τον ηχολήπτη Αλέξανδρο Χρυσίδη (τον βλέπετε στην αριστερά κάτω φωτογραφία, με τον Γιώργο Μ.). Εξαιρετικός στη δουλειά του, να και τα στοιχεία επικοινωνίας μαζί του, αν χρειαστεί.
RECORDS ON TOP INC. www.recordsontop.com    :   production@recordsontop.com



Η Αντωνία Τσολάκη τραβάει χαρακτηριστικές φωτογραφίες, αλλά -κυρίως- παίζει κόντρα μπάσο  και αναδεικνύεται σε ουσιαστική ρυθμοδότιδα! (Είναι το μελαχρινό κορίτσι που φαίνεται στην προηγούμενη τετράδα των φωτογραφιών). Εδώ απαθανάτισε τον Γ. Μαργαρίτη, τον Μ. Καραντίνη και την αφεντιά μου.