Να του δόκω πιρούνι να βγάλει τα μάτια του;
Τις ημέρες εκείνες, με το φευγιό και το ξόδι του Διονύση Σαββόπουλου, προβάλλονταν αρκετά βίντεο από δραστηριότητες και συμμετοχές του, μεταξύ αυτών και μία τηλεοπτική συζήτηση (όχι φιλικού, αλλά εχθρικού περιεχομένου), με αφορμή την βαρετή και «υπνωτική» (σα μια χούφτα Lexotanil), ταινία της Φρίντας Λιάππα, «Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης», πολύ πιο ανιαρή κι απ’ τις ταινίες του Αριστερού «Βούδα» Αγγελόπουλου…
(Απαραίτητη, είναι εδώ, μία μεγάλη παρένθεση, για να ταιριάζει στον μεγάλο Θ. Αγγελόπουλο. Του την χρώσταγα, από χρόνια…)
Ο Αγγελόπουλος, είχε και ένα «καλό», αφού μας πρόσφερε άφθονο γέλιο! Δηλαδή, παρουσιάζοντας στις ταινίες του διάφορες «καταστάσεις», όχι-όχι όπως ήταν, αλλά όπως τις έβλεπε αυτός, μέσα από τα θολά «αριστερά» γυαλιά τα οποία φορούσε, πρόβαλε τη δική του οπτική γωνία, των πραγμάτων, και ποτέ (σε καμία ταινία του) δεν έδωσε «πρόταση» και μάλιστα πρόταση πραγματοποιήσιμη όχι σαν αυτές που «πουλάει» η θλιβερή ελληνική Αριστερά και οι βαριά «άρρωστοι» (πνευματικά και νοητικά) Έλληνες Κομμουνιστές! Οπότε, πάντα, έπεφτε πολύ γέλιο, όταν βγαίναμε από ταινίες του, στις οποίες πηγαίναμε για …διάφορους (κατατρύχοντες) λόγους! Κι αν σας κάνουν εντύπωση αυτά τα λίγα «γραμμάρια» (250; mg) του μένους που χρησιμοποιώ, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το αποτέλεσμα, του ότι όσο περνάν τα χρόνια, τόσο μετανιώνω που έχασα τις ώρες μου βλέπoντας άνοστες υπνωτικές ταινίες, τις οποίες, τώρα, ονομάζω «διφθοριούχα ραδόνια»! (Οι ευφυείς και «γνώστες», αναγνώστες μου, θα κατάλαβαν ότι ο χαρακτηρισμός, έχει να κάνει με την "αστάθεια" και την εύκολη "διάσπαση" αυτής της «χημικής ενώσεως»). Το μεγαλύτερο «θάψιμο», στις ταινίες του Αγγελόπουλου (όπως και των θιασωτών, αυτών), γινόταν όταν βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη (παλιότερα) και πηγαίναμε σε μια …νόστιμη ταβέρνα στην Αγορά Μοδιάνο! Κι επειδή ο ιδιοκτήτης της, τύχαινε να ονομάζεται Θόδωρος Αγγελόπουλος, την ονόμασε «Το μετέωρο βήμα της γαρίδας», εξευτελίζοντας έτσι την («κατηραμένην» από κάποιον παλαβό-γραφικό μητροπολίτη) ταινία του ομώνυμου σκηνοθέτη, με τίτλο «Το μετέωρο βήμα του πελαργού»! (Κανονικά, «Βύσμα», έπρεπε να γράψει κι όχι «βήμα». Δηλαδή "Το μετέωρο βύσμα του πελαργού"). Κάποια φορά, μετά από ένα «καρούμπαλο» της Αριστεράς, δε θυμάμαι ποιο απ’ όλα, ο Θόδωρος δήλωσε: Είμαι ένας Αριστερός εν συγχύσει. Σιγά η πρωτοτυπία, ρε μεγάλε!
(Τέλος της μεγάλης παρένθεσης, για τον μεγάλο Θήτα Αγγελόπουλο)
Και συνεχίζοντας την «εκτόξευση», των σκέψεων και λέξεών μου, ξανασυνδεόμαστε με την ταινία της Φρίντας Λιάππα, «Τα χρόνια της μεγάλης ζέστης», αυτή που προεκάλεσε τον τηλεοπτικό εμφύλιο, για να γελάνε φαρδιά κάποιοι αδίστακτοι, αλλά υγιείς…
Το όλον, «Φλέγον και τσιτσίριζον» ζήτημα, ήτο μία γελοιότης (ως θέμα), δηλαδή μία σκηνή στο τέλος της ταινίας (λέμε, τώρα, «ταινίας», -βαρετή και κομπλεξική μαλακία, ήταν) όταν ένας νεαρός άντρας και μία νεαρή γυναίκα (γκόμενά του), πηδιούνταν γενναία στο διπλό κρεβάτι και απέναντι από την κούνια του, χάζευε ένα 18-μηνο μωρό,. Το μωρό, ήταν παιδί της νεαρής γυναίκας με κάποιον «κερατά» (απόντα, εκείνη την ώρα)! Οι συζητούντες, στο «εμφυλιοπολεμικό» βίντεο, διαπληκτίζονταν, αφού ήταν «διχασμένοι» σε «αναφανδόν υπέρ» της σκηνής και σε «αναφανδόν κατά» αυτής! Μαχαίρια δεν βγήκαν με τα χέρια τους, αλλά βγήκαν «χατζάρια» με την ψυχή τους! (Θέατρο τηλεοπτικών «σκιών», δηλαδή… και Ελλάδα γλυκιά μου πατρίδα, σ’ ευχαριστώ για όλα γέλια που, καθημερινά, απλόχερα μού χαρίζεις, με τους πάμπολλους «Καραγκιόζηδες» που γέννησες και «τρέφεις»). Το γελοίο και τραγικό της υπόθεσης, ήταν ότι τσακωνόντουσαν επειδή το μωρό έβλεπε μία όμορφη φυσική πράξη και μάλιστα πολύ ζωντανή, αφού ήταν με τον εραστή, ενώ αν ήταν με τον κερατά σύζυγο, θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση τυπική ή, παγίως, ανιαρή, πληκτική, μονότονη και το μωρό μπορεί και να αποκοιμιόταν πέρδοντας τους γαμούμενους! (Αλληλούια και τα πάντα εν σοφία εποίησεν ο Εμβαγάσας Θεούλης «μας»…). Οι «εμφυλιοπολεμάκηδες), του βίντεο, δεν έκαναν κανένα σχόλιο, ούτε καν αναφέρθηκαν στο γεγονός ότι λίγα λεπτά μετά από τότε που μπήκε στην κρεβατοκάμαρα ο κερατάς, έβγαλε ένα μαχαίρι και σκότωσε τους δύο εραστές που τον …πρόσβαλαν! Μεταξύ μας, τον «κερατά», για να παρεξηγείται με τέτοια, τον υποψιάζομαι λανθάνουσα» ή κρυφή «αδερφούλα» (δικαίωμά του αναφαίρετο), μην του βάλω και στοιχεία παιδεραστή! Εγώ στη θέση του, μάλλον θα «έπαιρνα μάτι» και πιθανά να …αυνανιζόμουνα. Ναι, λοιπόν, τους σφαγίασε -δίκην αναστάσιμων αμνοεριφίων- και γέμισε την κρεβατοκάμαρα με αίματα, μάλιστα κάποιες σταγόνες πήγαν και στο μωρό, αλλά αυτοί που τσακωνόντουσαν («νήπιους» θα τους ονόμαζε ο Όμηρος, Οδύσσεια Α’, 8) ούτε καν αναφέρθηκαν στο γεγονός… Και με όλο το συμπάθιο, με βάζουν έτσι να διερωτώμαι, αν αυτοί οι (α)μάγκες, ήταν ευχαριστημένοι από την ερωτική ζωή τους! Η άλλη πλάκα (ναι, η πλάκα…) ήταν ότι από τη μεγάλη συναισθηματική παραφορά τους, αποκάλυπταν (άκοντες) τι πολιτική παράταξη συνδαύλιζε έκαστος! Αυτή η εκπομπή θα …μπορούσε να είχε «μαγνητοσκοπηθεί» μέσα στον εγκληματικό Δεύτερο Εμφύλιο και κρεμασμένο με μανταλάκια, στο Σύνταγμα, το «συμφωνηθέν σημείωμα» που έγραψε με την μπλε πένα του στη Γιάλτα, το 1944, ο Τσόρτσιλ, αλλά αργότερα (και παρά την κλωτσιά του Στάλιν στα εδώ κομμουνιστόπουλα), είχαμε τα άθλια «Αριστερά Δεκεμβριανά», ναι, ναι, λοιπόν, θα το «πίστευα»! Η εκπομπή, δείχνει αυτοκεντρικότητα, εγωλατρεία και αλαζονεία, τι να σας λέω! Δείτε το, το βιντεάκι και μη λυπάστε το τεταρτάκι, ειν’ ωραίο σκουπιδάκι, δηλαδή τενεκαδάκι, δια κάθε «κοπαδάκι»!
https://www.youtube.com/watch?v=qfHA0mlNivo&t=497s
Για
να πω την αμαρτία μου, το διασκέδασα, το όλον, το κέφι μου ανέβηκε αρκετά ψηλά
κι έτσι θυμήθηκα μία παλιά ιστορία, με ένα μωρό, που είχε συμβεί πριν μερικές
δεκαετίες σε ένα χωριό και την οποία θα σας διηγηθώ και θα έλεγα (με κάποια
διάθεση τσιγκλίζματος) ότι αυτήν, την ιστορία, θα έπρεπε να είχε
κάνει ταινία η Λιάππα κι όχι να μιμείται κομπλεξικά, τις αριστερές βαρεμάρες του Θ. Αγγελόπουλου!
Δε θα ξαναπώ τίποτε άλλο για την ταινία, την αφήνω να μένει στην ασημαντότητά
της και καλά έλεγε ο Χαρρυκλύννης: «κουλτούρα να φύγουμε» (εκ του φανταρίστικου
«κατούρα να φύγουμε, μαλάκα»).
Με υψηλό κέφι, λοιπόν, τηλεφώνησα αμέσως στον αδελφικό φίλο Τέλη, οδοντίατρο στο Αίγιο, για να επιβεβαιώσω αυτά που μου έφερε στο μυαλό η σκηνή με το μωρό και ο «εμφύλιος» στην τηλεοπτική συζήτηση. Και που λέτε, πέντε χιλιόμετρα από το Αίγιο και αριστερά του ποταμού Σελινούντα, βρίσκεται το χωριό Μαυρίκι. Στη ντοπιολαλιά αυτού του χωριού, υπάρχουν ορισμένες ιδιωματικές λέξεις, ένεκα μεικτής σύνθεσης των κατοίκων του! Πλακατζίδικη (για μένα…) είναι η λέξη «μπραγαλάτσος», την οποία ήξερα από φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή ένα καταπληκτικό περιστατικό, το οποίο μου είχε διηγηθεί ο Τέλης και που συνέβη στο Μαυρίκι. Η λέξη «μπραγαλάτσος», σημαίνει φαλλός! Το (διαδεδομένο τότε, στο χωριό) περιστατικό, κοινολογήθηκε, γιατί οι «δράστες» δεν είχαν ενοχές για «τέτοια θέματα», όπως έχουν κάποιοι κουλτουριάρηδες κρυόκωλοι! Και το …δραματικότερο (κουνάω το κεφάλι μου, πέρα-δώθε…) είναι ότι αυτό το παντελώς φυσικό (ήγουν, καθαρά της φύσεως) περιστατικό, πρέπει να συνέβη γύρω στα 1970 (Χούντα), ενώ η ταινία τη Λιάππας, γυρίστηκε το 1991 (Δημοκρατία)… Με την ευκαιρία, να σας πω ότι στο χωριό Αρχάγγελος, της Ρόδου μιλιούνται τα «αρχαγγελίτικα» μία μοναδική και δυσνόητη διάλεκτος, ακόμη και για Έλληνες.
Πάμε, τώρα, στο περιστατικό, που συνέβη κάποια φορά (1970;) στο Μαυρίκι. Λοιπόν, εκεί, ένα πολύ νεαρό ζευγάρι, έκανε σεξ και δίπλα στο κρεβάτι, ήταν το ενάμισι χρονώ μωρό τους στην κούνια του και (μάλλον) χάζευε τη …φάση της «φύσης»! Κάποια στιγμή, σ’ ένα «διάλειμμα», έφυγε η μάνα για να πάει να φέρει τσιπουράκια και τα σχετικά, οπότε το μωρό, μην ακούγοντας και βλέποντας «θέαμα», έβαλε τα κλάματα! Και τότε ο μπαμπάς του σηκώθηκε, το πήρε στην αγκαλιά του, στο διπλό κρεβάτι τους, οπότε το μωρό σταμάτησε το κλάμα. Κάποια στιγμή, το μωρό, είδε ένα ενδιαφέρον «παιχνίδι» στον γυμνό μπαμπά του, δηλαδή τον υψωμένο κατακόρυφα φαλλό του, τον οποίον άρπαξε με τα χεράκια του και έπαιζε όπως έπαιζε με τα μαλακά παιχνιδάκια του… Μπαίνει μέσα η σύζυγος με τα τσιπουράκια, είδε τη σκηνή, έβγαλε κάτι Α, Ω, (…κεφαλαία, ε;) και ρώτησε τον άντρα της «Βρε εσύ ζουρλέ, τον μπραγαλάτσο έδωκες στο παιδί για να παίξει;» Και τότε αυτός, έριξε την φοβερή και «ιστορική» ατάκα (τύφλα να ‘χουν οι ατάκες των αγαπημένων μας Χατζηχρήστου και Βέγγου…): «Και τι να του δώκω του παιδιού; Πιρούνι να βγάλει τα μάτια του;»
Μην περιμένετε κανέναν Σωκράτη ή Πλάτωνα ή Αριστοτέλη να σάς πει τέτοια πράγματα, γιατί αυτοί οι μεγάλοι, δεν ήταν ποτέ τους χορτασμένοι από τον έρωτα και άρα χαλαροί… Αφήνω πια τους ανέραστους «μεγάλους» Δυτικούς σοφούς. Και, μπάι δε γουέι, κανένας από όλους τους σοφούς δεν έκανε ούτε μία (έστω και μικρή) ανακάλυψη, πρακτική και χρήσιμη στον άνθρωπο!
